چگونه با کودک خجالتی رفتار کنیم؟

به حالت نسبتا پایداری که کودک بیشتر اوقات به تنهایی بازی کند و در جمع همبازی‌ ها و همسالان شرکت نکند، گوشه‌ گیری گفته می‌شود و در واقع کودک خجالتی است.

0

شخصیت انسان در دوران کودکی از طریق بازی و تعامل و رابطه اجتماعی با همسالان و همبازی‌ ها و دوستانش شکل می‌گیرد و طی این تعامل، خودش و عواطفش را می‌شناسد و الگو های روابط بین فردی را می‌آموزد. به حالت نسبتا پایداری که کودک بیشتر اوقات به تنهایی بازی کند و در جمع همبازی‌ ها و همسالان شرکت نکند، گوشه‌ گیری گفته می‌شود و در واقع کودک خجالتی است.

کم رویی و گوشه‌ گیری کودکان به این شکل‌ ها بروز می‌کند:

بی‌میلی اجتماعی:

کودک اشتیاقی برای بازی با همسالان خود (آشنا و نا آشنا) ندارد و زمانی که با کودکان است، ترجیح می‌دهد به تنهایی بازی کند و شیء‌گر است تا مردم‌ گرا و نکته مهم این است که در این حالت از تعامل با همسالان ترس ندارد و در صورت اجبار، وارد فعالیت گروهی می‌شود و به خوبی با دیگران تعامل می‌کند.

ناظر و تماشاچی:

کودک تمایل دارد با کودکان و همسالان خود بازی کند ولی به دلیل اضطراب اجتماعی، از نزدیک شدن به کودکان اجتناب می‌کند و گوشه‌ ای می‌ایستد و فقط نظاره‌ گر بازی کودکان می‌شود.

انزوای اجتماعی:

کودک نه‌تنها تمایل به تنها بازی کردن ندارد بلکه از بازی کردن با دیگران نیز گریزان است و رفتارهای او از لحاظ بالینی، با خجالت شروع و با خشم و گاهی افسردگی همراه می‌شود.

برای درمان ابتدا باید مشخص شود، علت کمرویی کودک و نوع آن کدام است. علاوه بر آن، از روش‌ های رفتار درمانی برای شکل‌ دهی کودک استفاده می‌شود.

کودک خجالتیتوجه به این نکات در روند درمان کودک خجالتی ضروری است و مراقبان و والدین باید این نکات را در نظر بگیرند:

ـ از واژه‌ های تمسخر آمیز مانند ترسو، خجالتی، دست و پا چلفتی و بی‌ عرضه استفاده نکنید.

ـ از سرزنش کودک خجالتی به دلیل بازی نکردن با همسالان بپرهیزید.

ـ او را با دیگران مقایسه نکنید و اجتماعی بودن اطرافیانش را به رخ او نکشید.

ـ در کودک خجالتی احساس امنیت ایجاد کنید و از دیگران او را نترسانید.

ـ به کودک برچسب خجالتی بودن نزنید و اگر سوم شخصی در یک جمع از شما پرسید، آیا کودکتان خجالتی است، بلافاصله پاسخ دهید: خیر، کمی زمان نیاز دارد تا به موقعیت جدید عادت کند.

ـ به کودک مسئولیت‌ های کوچک بدهید و اعتماد به نفس او را تقویت کنید.

ـ رفتار مثبت و واقعی در کودک پیدا کنید و آن ها را برجسته کنید و تشویقش کنید.

ـ در هفته دوبار کودک را به محل بازی کودکان ببرید.

ـ فرزندتان را همان طور که هست، بپذیرید و توقع و انتظار بی‌مورد و بیش از حد نداشته باشید.

ـ درباره تجربیات خوب فرزندتان با همبازی‌ هایش صحبت کنید.

ـ متناسب با سن و توانایی فرزندتان یکی دو هنر و تردستی به او بیاموزید (نظیر بازی با طناب یا حلقه پلاستیکی). این کار به کودک کمک می‌کند برای نشان دادن خودش به همسالانش فرصت داشته باشد.

ـ داستان‌ های مفهومی و مشارکتی برای کودک بخوانید.

ـ بازی‌ های دسته‌ جمعی که در آن ها بزرگسالان با کودکان مشارکت می‌کنند انجام دهید.

شاید این مطالب نیز مورد علاقه شما باشد

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.