تغذیه سالم؛ راه احترام به روند جاری طبیعت (اختصاصی هربالیا)

صحبت از تغذیه سالم که می شود، همه یاد هرم تغذیه صحیح می افتیم: اینکه باید بیشترین میزان خوراکی های ما میوه و سبزیجات تازه و غلات کامل باشد، مواد چرب و قندی کمتر بخوریم و مصرف پروتئین و گوشت را در حد تعادل نگه داریم؛ همچنین می دانیم که خوردن فست فود و غذاهای سرخ شده خوب نیست و باید تا جایی که می توانیم از مصرف هله هوله های مضر چشم بپوشیم. ولی تغذیه سالم فقط این نیست.

0

تو همان چیزی هستی که میخوری!

درست از زمانی که به این دنیا پا میگذاریم و زندگی مادی را آغاز می کنیم، آنچه وارد بدنمان می شود، وجود ما را شکل می دهد. اول فقط شیر مادر است و بعد کم کم غذاهایی دیگر به آن اضافه می شود و به این شکل جسم ما بزرگ می شود و ماهیچه ها، اعصاب، استخوان ها و دیگر بافت های بدن شکل می گیرند و رشد پیدا می کنند.

وقتی بالغ میشویم هم این جریان ادامه دارد؛ انرژی و بقای جسمی ما هم به چیزهایی که می خوریم، بستگی دارد. ولی شاید برایتان جالب باشد بدانید که بسیاری از رفتارها، افکار و احساسات ما هم به نوع تغذیه مان وابسته است و از آن تاثیر می پذیرد.

تا به حال شده با خوردن دوغ تمایل به خوابیدن پیدا کنید، با خوردن قهوه یا چای پرتحرک تر شوید یا خوردن بعضی از عرقیات به شما آرامش دهد؟ یا وقتی گرسنه و تشنه هستید یا قند خونتان پایین است، احساس خشم یا افسردگی در شما ایجاد شود؟ اگر دقت کنیم، به خوبی می شود این طور نتیجه گرفت که ما همانی هستیم که می خوریم.

درواقع خوردن و نوشیدن، نه تنها احساس گرسنگی و تشنگی را در ما از بین می برد و نیازمان به انرژی را تامین می کند، بلکه کل وجود ما را نیز شکل می دهد؛ هم از نظر جسمی و هم روانی و حتی معنوی. به همین دلیل است که مذاهب مختلف بر باید و نبایدهای مربوط به خوردن و نوشیدن تاکید زیادی دارند و غذاهای ممنوع یا مشروع در آنها به دقت مشخص شده است. حال که خوردن، این همه اهمیت دارد، برویم سراغ اینکه چگونه باید سالم تر غذا بخوریم.

 

غذا خوردن

غذا خوردن یک مراسم است.

به جز زمانی که ما انسانها در غار زندگی می کردیم و به شکار می رفتیم و احتمالا به جز آینده ای شاید نه چندان دور که نیازمان به غذاهای هرچه سریع تری که وقت زیادی از زندگی مهم ترمان نگیرد، سر به فلک می زند، در طول تاریخ غذاخوردن برایمان مراسم خاصی به شمار می آمد.

اگر کمی به عقب برگردیم، به دوران چیدن میزهای شاهانه ، قاشق و چنگال های طلایی و نقره ای ، لیوان های پایه دار زیبا و ظروف بزرگ و سنگین و پرنقش و نگار می رسیم؛ با افرادی که با ادا و اصول خاصی دور آن می نشستند و خوردن و نوشیدن را با ترتیب و آداب بسیار به انجام می رساندند.

واقعیت این است که غذاخوردن فقط پرکردن شکم از مواد مختلف و دنبال کار خود رفتن نیست؛ وگرنه اصلا میز و سفره اختراع نمی شد، چون این کار را می شود در همان آشپزخانه و سر گاز انجام داد! خوردن، مراسمی است که تقدس و آداب و احترام دارد (به ویژه برای ما ایرانی ها) و بخش چشمگیری از زندگی ما را به خود اختصاص می دهد.

ما حتی در ساده ترین نوع زندگی هایمان، در طول روز سه مرتبه مراسم خوردن داریم که برای انجام آن سفره ای پهن میکنیم و دور هم جمع می شویم تا در کنار هم به خوردن بپردازیم. ما در مهمانی ها، پیک نیک و سفرها، جشنها و عزاها، جلسات رسمی و دورهمی های خودمانی، در آغاز آشنایی و هنگام خداحافظی و بسیاری از موقعیت ها و مراسم دیگر، دور هم غذا و نوشیدنی می خوریم.

درواقع خوردن و نوشیدن یکی از بخش های بسیار مهم زندگی ما به شمار می رود و به همین دلیل است که این همه آداب و سنت های عمیق و ریشه دار و این همه اصول سفره آرایی و تزئین غذا وجود دارد. اگر به خوردن از این دید نگاه کنیم، گام برداشتن به سوی تغذیه سالم برایمان معنادارتر می شود؛ دست کم دیگر کمتر به چپاندن یک لقمه فست فود در حلقمان و سریع دنبال کارمان رفتن فکر میکنیم!

 

تغذیه

در پرورش و مصرف مواد غذایی آهسته باشید!

در سال۱۹۸۶ میلادی، یعنی حدود سه دهه پیش، «مک دونالد» تصمیم گرفت در یکی از معروف ترین میدان های شهر رم در ایتالیا شعبه فست فود بزند. شخصی به نام «کارلوپترینی»، خبرنگاری درگیر یک زندگی پرجنب و جوش که از اسارتش در چنگال سرعت و ناچار پناه بردنش به غذاهای سریع و ناسالم به تنگ آمده بود، این افتتاحیه را بهانه قرار داد و ایده ای به نام «اسلوفود» یا «غذای آهسته» را مطرح کرد.

این ایده کم کم به جنبشی تبدیل شد و اصول غذاخوردن به شیوه مدرن را زیر سوال برد. هواداران غذای آهسته معتقدند برای داشتن غذای سالم تر لازم است برای تهیه آن به اندازه کافی وقت بگذاریم.

غذاهای سریع به همان اندازه که وقت کمتری از ما می گیرد، بخش مهمی از لذت خوردن و همچنین سلامتی را هم از ما می گیرد. اما تهیه غذای آهسته فقط به طبخ آن مربوط نمیشود؛ غذایی سالم تر است که در کل فرایند تهیه آن، از زمانی که بذر گیاهی کاشته و آبیاری می شود یا حیوانی پا به عرصه وجود می گذارد و تغذیه و نگهداری می شود، به روند جاری طبیعت و سیر طبیعی رشد احترام گذاشته شود.

به عبارت دیگر، سالم ترین غذا همانی است که به شیوه اجداد دامدار و کشاورز ما، با احترام به طبیعت و صبوری در مقابل آن به دست می آمد؛ نه میوه های تراریخته و خوراکی های فراوری شده به شیوه ی عجولانه مدرن. وقتی غذای آهسته را سر سفره آوردید، آهسته خوردن آن هم اهمیت دارد؛ چیزی که زیاد از آن شنیده اید.

 

تنقلات و مواد غذایی چرب

نسبت به مواد غذایی حساس باشید!

یکی از بهترین راه ها برای تغذیه غذاهای سالم، خوردن با شیوه «ذهن آگاهی» است. در این شیوه، شما با همه حواس و توجه خود به آنچه قصد خوردن یا نوشیدنش را دارید، توجه می کنید: غذایتان را خوب نگاه کرده و آن را لمس می کنید، می بویید، از کیفیت و کمیت مناسبش مطمئن می شوید و هنگام خوردن خوب آن را مزه مزه می کنید.

به این صورت، شما نسبت به همه چیز، از بافت و طعم و رنگ غذا تا احساسی که هنگام خوردن آن پیدا می کنید و میزان پرشدن معده تان و خیلی چیزهای دیگر حساس می شوید.

به کار بردن این شیوه چند فایده دارد:

اول اینکه شما با تمام وجود از غذایی که می خورید، لذت می برید.

دوم ، وقتی با همه حواس به تغذیه خود توجه می کنید، این فرمان کامل به مغزتان فرستاده می شود که شما در حال خوردن هستید و احتمالا پس از خوردن مقدار کافی از آن، باید سیر شوید.

سوم، حساس بودن به غذا به این معنی است که راحت تر می توانید غذای سالم و ناسالم را از هم تشخیص دهید و حاضر نمی شوید هر ماده ای را وارد سیستم بدن خود کنید.

چهارم، از آنجا که لازم است به همه چیز توجه کنید، سرعت خوردن و آشامیدن شما تا حد زیادی کم می شود، غذا را خوب می جوید و در نتیجه هضم و جذب آن آسان تر می شود.

در پی همه این فرایندها، این شیوه غذاخوردن باعث افزایش سلامتی شما می شود. همین حالا با استفاده از قوه تخیلتان غذاهای مختلف را بررسی کنید؛ ساندویچی که از سرکوچه می خرید، احتمالا شور، پر از روغن و ادویه، دارای بافتی نامطلوب و روغنی با بوی نامطبوع است که فقط با زور نوشابه و سس های مختلف می شود آن را قورت داد.

چیپس، پفک و تنقلات این چنینی، بی اندازه شور و بد طعم هستند، بافت ناجوری دارند و نمی توان آنها را بیشتر از چند ثانیه در دهان نگه داشت. بسیاری از غذاهای کنسروی پر از نمک و روغن هستند و طعم طبیعی و خوشایندی ندارند. آب میوه های مصنوعی، کیکها و بیسکویت های غیرخانگی آن چنان پر از شکر و طعم دهنده هستند که نمی توانید بفهمید چه می خورید. به جایش، خوردن چند پرِ ریحان، یک تکه گوشت کباب شده، یک سیب تازه و رسیده، یک برش نان تازه یا به سادگی، یک لیوان آب گوارا را تصور کنید؛ آیا تفاوت را احساس کردید؟

 

منبع: گردآوری تخصصی توسط وبسایت هربالیا

شاید این مطالب نیز مورد علاقه شما باشد

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.